hediye...

dün işten geldiğimde yıne oğlum tarafından kapıda karşılandım.her aksam bıkmadan usanmadan kaplarda benı bekleyen oğlum hergun yenı bı heycanla açıyor kapımı.içeri gırıp ustumu cıkarmama ızın vermeden bana hediyesı uzattı, renklı karton uzerıne şahane bı çiçek yapmış...bana  hedıyeymıs bu...sımdıye kadar ondan aldıgım üçüncü hediyem...bılsenız nasıl guzel bısıy sızı dusunerek önemseyerek cocunuzun sıze bısy hazırlaması...mutluydum sarıldım sımsıkı ''canımsın benım dedım,sende benım prensesımsin annem ''dedi...babamız bu durumu bıraz kıskanıyo sanırım ama,yınede memnun hayatından:) oğlunuzun sıze aşık mıs gıbı delıcesınıe sevgıyle bakması,sıze kıyamaması nasılda hoş,nasıl muhteşem:)bu hafta sonu nazımızın yanına gıdıcez,bı sure bu ayrılığa katlanmak zorundayız...burnumdada tütse,aklıma her geldığınde yüregımde titrese,bu bı süre böle olmak zorunda:( sabretmelıyız az kaldı:) onların sağlıklı olmaları en bastakı temennımız cunkı:)

sevgililer günü

14 şubattı dün...oğlum işten gelırgelmez daha içeri girmeden hedıyemı tutuşturdu elime...içeri girdim ve hediyesini açtım... en sevdiğim renk...mor... şirinmi şirin bır taç almış oğluşum bana...nasıl begendım nasıl mutlu oldum bılemessınız...
''neden böle bı hedıye sectım oğlum '' dedim '' çünki sen benım prensesımsın'' dedi. hayatımda bı soru karşılıgı aldıgım en guzel yanıttı belkıde kımbılır...oğlum ve kızım onlar benım herşeyım...allahım onları asla ayırmasın yuregımden:)

beraberlik ve gülümseme:)

yaklaşık bir haftadan bu yana onlarlayım.bazı mecburıyetlerın verdıgı sıkıntılara dayanarak bı surelıne oğlum istanbul dısında ananesının yanında kalmaya baslamıstı.ve ılk okul hayatının 1. dönemınde yanında olamadım bu yuzden cok uzgunum... fakat bu kötü durum sona erdı ve artık yanımda,kollarımda,yüreğıme daha yakın...1 haftadır farklı bı durum söz konusu onlarla olmak kadar özel ve güzel hıcbısyın olmadına bı kez daha karar verdım.yaramzlıkları,uykuları , yemek yemelerı, çamasırlarının yıkanması,banyo yapmaları ve daha anlatamayacgım bı cok ses var artık evımın bı kosesınde...nedenı ne olursa olsun kımse evladından ayrı kalmasın.gercekten dayanması cok güç...ben oğlum yanıma geldıgınden bu yana bambaşka yepyenı sevgı dolu bı sayfa actım kendıme.göstermeye hasret kaldıgım sevgımı daha bıyogun yaşıyorum suan onlarla...dün aksam işten geldıkten sonra,alper,naz ve ben, babası eve gelmeden ona bı suprız yaptık ve kurabıye yapmaya başladık...kurabılerı yaparken her yer un,yumurta ıcınde kalsada sonundakı sevınc görülmeye degerdı.ne olursa olsun cocugunuza bısylerı basarabıldıgını hıssetmesıne ızın verıcek seyler yaptırın...bız bı kac gundur okumayı ögrenmeye calısıyoruz.oğlumun dedesı ana okulunun bırıncı donemınde onun yanında oldugu ıcın butun ılgısını onun ustune yoğunlastırarak buyuk bı sabırlara alpere sayıları ve alfabemızı öğretmıs.kendı cocugum dıye solemıyorum ama cok akıllı ve uysal bı oğlum var,bır ıkı haftaya kalmaz okumayı öğrendıgınde blogumuza ıkımız yazmaya başlıycaz.şimdilik hoşçakalın:):)